ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΠΟΙΟ ΜΟΝΙΜΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Αναρτήθηκε από… kamena voyrla blogger

Επιστολή αναγνώστη

Του ΚΡΙΤΩΝΟΣ

Τι είναι σήμερα η Λουτροπολη των Καμένων Βούρλων;

Ένα ερώτημα που ακούγεται απλό, αλλά στην πραγματικότητα συμπυκνώνει δεκαετίες επιλογών, παραλείψεων και μετατοπίσεων.

Σίγουρα δεν είναι πια η πόλη των δεκαετιών του ’50, ’60 και ’70 — της ήπιας τουριστικής ανάπτυξης, της προσδοκιας --για την επομενη χρονια-- και της κοινωνικής οικονομικης κινητικότητας(διαχυση εισοδηματος), όπως αποτυπώθηκαν και στον τοτε Νεορεαλισμο του ελληνικου κινηματογράφου.

Τα κτηριακά αποτυπώματα εκείνης της εποχής έχουν πλέον μετατραπεί σε «ίχνη», συχνά υπό την εποπτεία της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας (Ράδιο, Θρόνιο, Ασκληπιός).

Η πόλη πέρασε από τη ζωντανή χρήση στη μουσειακή ανάμνηση.
Ταυτόχρονα, ο ιαματικός τουρισμός — βασικός πυλώνας της τοπικής οικονομίας — βρίσκεται σε συνεχη αποδρομη. Όχι μόνο στα Καμένα Βούρλα, αλλά πανελλαδικά.
Όμως εδώ, η εξάρτηση ηταν τετοια που η πτώση άφησε πίσω της κενό, όχι μετάβαση ,εξ ου και τα ανενεργα κτηρια.

Σε αυτό προστέθηκε η πολεοδομικη αναρχια του ελευθερο ιδιωτικο χωρο(πρασσια) και η αλλοίωση της παραλιακής ζώνης, η οποία από σημειο αναφορας κοινωνικής και τουριστικής ζωής μετατράπηκε σταδιακά σε διάδρομο "προσγειωσης και απογειωσης" διερχόμενων τροχοφορων, χαμηλής προστιθέμενης αξίας τουρισμού και για τους λιγους. Μια λογική «στάσης» και όχι παραμονής.

Παράλληλα, οι νεότερες γενιές απομακρύνθηκαν από την ελεύθερη αγορά και την τοπική επιχειρηματικότητα, αναζητώντας σταθερότητα εισοδηματος ,αλλού, συχνά εκτός πόλης.
Αυτο επεφερε ποιοτικη υποβαθμιση,στην εξευρεση νεων να ασχοληθουν με τα κοινα, με αποτελεσμα να επιλεγονται απο οτι εχει απομεινει.

Οι διοικητικές ενοποιήσεις (Καποδίστριας, Καλλικράτης) ενίσχυσαν αυτή την "αποξένωση",και τροφοδοτησαν τοπικιστικες τασεις απομακρύνοντας τη λήψη αποφάσεων από το τοπικό επίπεδο και θολώνοντας την έννοια της ευθύνης(βλεπε:Κεντρο αποκαταστασης ατυχηματων περιοχη ΕΟΤ)

Όλοι αυτοί οι παράγοντες συνέβαλαν στην απαξίωση μιας τουριστικής αγοράς που ήταν μεν δομημένη, αλλά εξαιρετικά ευαίσθητη.

Και όπως θα έλεγε ο Ηράκλειτος, τα πάντα ρει — τίποτα δεν μένει στάσιμο.

Σήμερα, το βάρος της «ανάπτυξης» έχει μεταφερθεί σχεδόν εξ ολοκλήρου στον Δήμο Καμένων Βούρλων. Όμως εδώ υπάρχει ένα θεμελιώδες πρόβλημα: ο Δήμος δεν μπορεί να λειτουργει ως στρατηγικός επενδυτής, ούτε να αντικαταστήσει την αγορά. Μπορεί να διαχειριστεί τον δημόσιο χώρο, να βελτιώσει υποδομές, να διαμορφώσει συνθήκες. Όχι όμως να παράξει ανάπτυξη αυτονομα

Ο προγραμματισμός του άλλωστε, δεν είναι ποτέ ουδέτερος. Δεν προκύπτει από κάποιο «αντικειμενικό πεδίο»(βλεπε:ολιστικο αποχετευσης), αλλά από πολιτικές συγκρούσεις, από συστημικη πειθω, από τη λεγόμενη ψυχολογία του νικητή.

Οι δε δημότες εκλέγουν λίγους αιρετούς, αλλά εκφραζουν πολλες και διαφορετικές προσδοκίες — όσες και οι έγκυρες ψήφοι.

Δεν χρειάζεται να απαριθμήσουμε ξανά αιτήματα δεκαετιών. Αρκεί να δούμε το οικονομικό αποτύπωμα των πολιτικών που εφαρμόστηκαν διαχρονικά στον Δήμο.

Ισως εδώ αξίζει να θυμηθούμε μια φράση της Άυν Ραντ, που φωτίζει τη σχέση Δημου και αγοράς:

«Δεν υπάρχει τίποτα πιο μόνιμο από ένα “προσωρινό” κρατικό πρόγραμμα.».

Ασφαλεστατα πρεπει να συμφωνησουμε με αυτην δειχνοντας τον ......ανατ. Συγκοινωνιακο κομβο ΚΒ.!