Επιστολή προς Δήμαρχο Καμένων Βούρλων κ Ηλία Κυρμανίδη

Αναρτήθηκε από… kamena voyrla blogger

Προς τον κ. Δημαρχο ΚΒ.

Αξιότιμε κ. Κυρμανιδη,οπως γνωριζεται, μέσα από τη μακροχρόνια συσχέτισή μου με τα κοινα και τη δημόσια παρουσία μου στον σχετικό διάλογο.

Πάντοτε κινούμουν στον χώρο του θετικισμού και της ανάπτυξης του ιδιωτικού κεφαλαίου, θεωρώντας –όπως άλλωστε έχει αποδείξει η ιστορική εμπειρία– ότι τόσο η άνοδος όσο και η πτώση της οικονομικής δραστηριότητας είναι σύμφυτες με αυτό. Στον ρόλο του Δήμου επιμερίζα διαχρονικά μία σαφή και περιορισμένη ευθύνη: τη διαχείριση και αναβάθμιση του δημόσιου χώρου και των βασικών υποδομών.

Σήμερα, όμως, με τη ραγδαία πτώση της αγοραστικής δύναμης στο μικρομεσαίο τμήμα της τοπικής κοινωνίας –το οποίο αποτελεί σχεδόν τη συντριπτική της πλειονότητα– η παρέμβαση του θεσμού καθίσταται όχι απλώς θεμιτή, αλλά αναγκαία. Σε αυτή τη συγκυρία, κάθε παρέκκλιση στη δημοκρατική έκφραση, στη διαδικασία, στην ενέργεια και στο τελικό αποτέλεσμα, λειτουργεί πολλαπλασιαστικά προς αρνητική κατεύθυνση.

Σήμερα, ζητήματα όπως το συγκοινωνιακό, το πράσινο, οι ελεύθερες και προσβάσιμες παραλίες, η εφαρμογή του σχεδίου πόλης, τα ιαματικά, το αποχετευτικό σύστημα, το στρατηγικό κεφάλαιο και άλλα, άπτονται άμεσα των δικαιοδοσιών και της ευθύνης του Δήμου.

Η αντιστροφή ενός πτωτικού κλίματος ετών δεν είναι ούτε εύκολη υπόθεση ούτε έργο μίας και μόνο «φωτισμένης» διοικητικής περιόδου. Ωστόσο, η σωστή αρχή αποτελεί το ήμισυ του παντός. Και εδώ αξίζει να γίνει μια φιλελεύθερη αναφορά στη σκέψη του Φρίντριχ φον Χάγιεκ: το στρατηγικό κεφάλαιο –υλικό και άυλο– δεν κινητοποιείται σε περιβάλλον αβεβαιότητας, σύγκρουσης και θεσμικής ασάφειας. Αντιθέτως, απαιτεί προβλεψιμότητα, κανόνες, εμπιστοσύνη και θεσμική ωριμότητα. Χωρίς αυτά, καμία «αντιστροφή κλίματος» δεν μπορεί να είναι βιώσιμη, όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις.

Αν, όμως, επικρατεί η εσωστρέφεια, τότε ακόμη και το φαινομενικά σωστό τίθεται εν αμφιβόλω.

Δεν μπορώ να κρίνω τη σημερινή Διοίκηση βάσει των διαδικασιών –ελλείψει επακριβών στοιχείων– κρίνω όμως με σαφήνεια τη ρητορική που αναπτύσσει, η οποία οδηγεί σε μια συγκρουσιακή πολιτική στάση, αχρείαστη και τελικώς αντιπαραγωγική.

Κάθε χρονική περίοδος έχει τον δικό της χαρακτήρα και πάντοτε υπήρχε κάποια μορφή αντίδρασης. Όμως, αυτή η τόσο γενικευμένη κατάσταση αντιπαράθεσης είναι σοκαριστική. Και εδώ δεν μπορεί να μην επισημανθεί ότι ακόμη και στον ακραίο φιλελευθερισμό, όπως αυτός εκφράστηκε από την Άυν Ραντ, "Ο ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ" –η απόλυτη ηθικοποίηση της σύγκρουσης και η απαξίωση κάθε θεσμικής διαμεσολάβησης– οδήγησε σε αδιέξοδα, αποδεικνύοντας ότι η ένταση και η πόλωση δεν αποτελούν ποτέ δημιουργικό εργαλείο διακυβέρνησης.

Επειδή ο Δήμος είναι διαχρονικός θεσμός, ο οποίος ενώνει διαφορετικές περιόδους διοίκησης με όρους συνέχειας και συνέπειας, φοβάμαι δύο ενδεχόμενα:

Α. Ένα μεγάλο λάθος, το οποίο θα αποδειχθεί μη αντιστρέψιμο.

Β. Η σημερινή αντιπαράθεση να μετατραπεί σε χρόνια «νόσο», ακόμη και αν μελλοντικά εκλείψουν οι στρεβλώσεις συμπεριφοράς που τη γέννησαν.

Είναι καιρός για μετάβαση στην έγκαιρη, έγκυρη και ουσιαστική ενημέρωση των δημοτών επί των σοβαρών ζητημάτων που αφορούν την πόλη. Το όφελος μιας τέτοιας στάσης θα είναι συλλογικό και μακροπρόθεσμο.

Με εκτίμηση,
ΚΡΙΤΩΝ