Καμένα Βούρλα: Ένα βήμα πριν την καταστροφή – ή μήπως ήδη εκεί;

Αναρτήθηκε από… kamena voyrla blogger

Επιστολή αναγνώστη

Τα Καμένα Βούρλα δεν είναι απλώς μια παραλιακή κωμόπολη της Φθιώτιδας. Είναι ένας τόπος με ιαματικές πηγές μοναδικές, με το όρος Κνημίς να αγκαλιάζει τη θάλασσα, με ιστορία που φτάνει στο αρχαίο Θρόνιο. Ένα μέρος που κάποτε έλαμπε και που ακόμα κρατάει μέσα του τη δυνατότητα να ξαναγίνει πόλος έλξης. 

Κι όμως, σήμερα νιώθουμε πως στεκόμαστε ένα βήμα πριν την καταστροφή – αν δεν έχουμε ήδη περάσει τη γραμμή.

Η εικόνα δεν είναι μόνο η παραλιακή. Η καθαριότητα μιας πόλης δεν τελειώνει στο πεζοδρόμιο μπροστά στη θάλασσα. Ξεκινά από τις γειτονιές, τα στενά, τους κάδους, τις αυλές και τα οικόπεδα. Δεν είναι μόνο υπόθεση του Δήμου. Είναι υπόθεση του κάθε πολίτη ξεχωριστά. Όταν πετάμε τα σκουπίδια μας όπου βρούμε, όταν αφήνουμε πίσω μας ακαταστασία, τότε δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους επισκέπτες να σιωπούν.

Και η θάλασσα; Οι καθαρές θάλασσες δεν είναι πολυτέλεια – είναι προϋπόθεση επιβίωσης. Χωρίς αυτές, τι μένει;
Το μεγαλύτερο πλήγμα φέτος ήταν ανθρώπινο. Δεν ήμασταν εμείς που βρίζαμε τον επισκέπτη. Ήταν ο ίδιος ο επισκέπτης που έβριζε – και δικαιολογημένα – για τα χάλια της πόλης μας. Για τη βρωμιά, για την αδιαφορία, για την εικόνα παρακμής που αντίκριζε. Και όταν ο κόσμος φεύγει θυμωμένος και απογοητευμένος, δεν φεύγει μόνο αυτός. Φεύγει και η φήμη μας. Αν θέλουμε να ξαναφέρουμε κόσμο στην πόλη μας, πρέπει πρώτα να διορθώσουμε αυτά που τον κάνουν να φεύγει βρίζοντας.

Το ίδιο ισχύει και για την οικονομική πλευρά. Οι πολίτες δεν είναι «πελάτες» για εκμετάλλευση. Χρειάζονται στήριξη, όχι να τους βλέπουν ως πηγή εύκολου κέρδους. Και οι καταστηματάρχες έχουν ευθύνη. Δεν μπορεί κάθε χρόνο η ίδια δικαιολογία – «ακριβαίνουν τα υλικά» – να μεταφράζεται σε τιμές που αποθαρρύνουν τον κόσμο. Το κέρδος υπάρχει, αλλά όταν γίνεται μόνο αρπαχτή, τελικά χάνουν όλοι.

Και εδώ μπαίνει το πιο ουσιαστικό: ο καθένας έχει το πόστο του. Άλλος έχει πόστο ευθύνης – να διοικεί, να σχεδιάζει, να συντηρεί υποδομές, να φροντίζει το κοινό καλό. Άλλος έχει πόστο παρατήρησης – να ελέγχει, να κρίνει, να απαιτεί. Το πρόβλημα αρχίζει όταν μπερδεύονται οι ρόλοι. Όταν αυτοί που έχουν την ευθύνη κοιτάνε αλλού, και αυτοί που παρατηρούν μένουν μόνο στα λόγια.

Τα Καμένα Βούρλα έχουν ακόμα όλα τα υλικά για να ξαναλάμψουν: τη θάλασσα, το βουνό, τις πηγές, τη θέση τους, την ιστορία τους. Αλλά τίποτα από αυτά δεν θα σωθεί μόνο του. Χρειάζεται καθαριότητα παντού – όχι μόνο στην παραλία. Χρειάζεται σεβασμός στη θάλασσα. Χρειάζεται να σταματήσουμε να δίνουμε λόγο στους επισκέπτες να φεύγουν θυμωμένοι. Χρειάζεται στήριξη των πολιτών και όχι εκμετάλλευση. Χρειάζονται λογικές τιμές. Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται ο καθένας να σταθεί στο πόστο του με σοβαρότητα.

Είμαστε ένα βήμα πριν την καταστροφή. Ή ίσως ήδη μέσα σε αυτήν. Το ερώτημα δεν είναι πια «τι φταίει». Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουμε να κοιτάμε αλλού ή αν θα αποφασίσουμε, επιτέλους, να σώσουμε τον τόπο μας. Πριν είναι αργά