ΟΤΑΝ Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΑΝΤΑΜΕΙΒΕΤΑΙ ΤΟΤΕ Η ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ

Αναρτήθηκε από… kamena voyrla blogger

Επιστολή αναγνώστη

Του Κρίτωνος

Θιγω ενα διαχρονικο ζητημα,τη συγχυση μεταξυ Αιτιου και αποτελεσματος ,στην δημοσια συζητηση των τοπικων κοινων,αλλα και την στρεβλωση των κινητρων γυρω απο την διαχειρηση πορων.

Στις τοπικές κοινωνίες – όπως στα Καμένα Βούρλα αλλά και αλλού – παρατηρείται συχνά το εξής φαινόμενο:
η δημόσια συζήτηση να επικεντρώνεται στο τελικό αποτέλεσμα (π.χ. μια αποτυχημένη παρέμβαση, ένα έργο χαμηλής ποιότητας, μια επαναλαμβανόμενη αστοχία), χωρίς να εξετάζονται οι αιτιώδεις μηχανισμοί που το παρήγαγαν.
Αυτό οδηγεί σε λογικό άλμα:Από το «το έργο δεν απέδωσε»
Στο «κάποιος φταίει επειδή ιδιοτελώς ενήργησε»

Χωρίς ομως ενδιάμεση ανάλυση οπως:
Διαδικασια ανάθεσης
Δομικοι περιορισμοι
Εξωτερικες πιέεσεις (χρηματοδοτικά χρονοδιαγράμματα κ.λπ.)

Ένα κρίσιμο ζήτημα είναι η μετατόπιση του στόχου.
Θεωρητικά, ο σκοπός ενός δήμου είναι
η μεγιστοποίηση του κοινωνικού οφέλους μέσω αποτελεσματικών έργων.
Στην πράξη, όμως, σε αρκετές περιπτώσεις, ο δείκτης επιτυχίας βασιζεται αποκλειστικα στην απορρόφηση κονδυλίων. --οταν και εφ οσον--
Αν λοιπον η "απορρόφηση" μετατρέπεται σε αυτοτελή επιτυχία τοτε
το έργο υλοποιείται για να μη χαθεί η χρηματοδότηση και οχι κατ αναγκην η χρησιμοτητα του.
Το δε χρονοδιάγραμμα υπερισχύει της ποιότητας.

Η λογική «να γίνει κάτι» αντικαθιστά τη λογική «να γίνει το σωστό».
Έτσι δημιουργούνται,
εργα χαμηλής απόδοσης,(βλεπε τουριστικη μαρινα),
επαναλαμβανόμενες αστοχίες,και συντήρηση προβλημάτων αντί επίλυσής τους( οπως ΒΙΟΚΑ ΚΒ)
Βεβαια το πρόβλημα δεν είναι κατ’ ανάγκη η κακή πρόθεση, αλλά η στρέβλωση των κινήτρων.

Οι δε δημότες συχνά εστιάζουν
στο συνολικό ύψος της δαπάνης(λ.χ 31 εκατ. Ολιστικο).
Και στην υποθετική ατομική ωφέλεια του διαχειριστή (δημάρχου).

Αυτή η προσέγγιση έχει δύο συνέπειες.
α)Προσωποποιεί ένα συστημικό πρόβλημα.
β)Μετατρέπει τη συζήτηση σε ηθική καταγγελία αντί της θεσμικής αξιολόγησης.

Η έννοια της «προμήθειας» ή της «μίζας» είναι υπαρκτό φαινόμενο σε ορισμένες περιπτώσεις διαφθοράς διεθνώς.
Όμως η γενίκευση χωρίς τεκμηρίωση οδηγεί σε,
1.Διάβρωση εμπιστοσύνης,
2.Πολιτικό κυνισμό,
3.Εξίσωση όλων με όλους.
Η δικη μας τοπικη κοινωνία πάσχει από
---Έλλειψη τεχνικής επάρκειας.
---Ανεπαρκή στρατηγικό σχεδιασμό.
---Περιορισμένη συμμετοχή των πολιτών σε ουσιαστικη διαφάνεια διαδικασιών
---Ενεργή κοινωνική λογοδοσία.

Συμπέρασμα η τοπική κοινωνία που κρίνει μόνο εκ του αποτελέσματος χωρίς ανάλυση των αιτίων,παράγει εύκολες εξηγήσεις.
Αναπαράγει την ίδια συζήτηση.
Δεν διορθώνει το προβλημα.

Ειδικα εαν θεωρει οτι η επιτυχια ενος Δημαρχου μετραται πρωτιστως εκ του υψους της χρηματοδοτησης και οχι εκ της ποιοτικης αποδοσης του εργου,τοτε τον ωθει μονον στην αριθμητικη επιτυχια!

Η ουσία λοιπον δεν είναι αν «υπάρχει δώρο», αλλά αν το σύστημα είναι δομημένο έτσι ώστε:
Να επιβραβεύει την αποτελεσματικότητα.

Ετσι οταν η διαφθορα ανταμειβεται και η εντιμοτητα γινεται ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ, μοιραια να παραμενουμε αντιαναπτυξιακοι.