Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ, Η ΑΝΩΝΥΜΙΑ ΚΑΙ Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

Από σχολιασμό αναγνώστη

Γιατί δεν μπορούμε να βάλουμε υπογραφή σε ένα σχόλιο;

Αν κάποιος θέλει να εκφράζει τη σκέψη του —άσχετα με τον τρόπο που την εκφράζει— και να συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο, πολλές φορές αποφεύγει την υπογραφή. Όχι επειδή δεν έχει άποψη, αλλά επειδή η επανάληψη της άποψης δίνει στον απαίδευτο την εύκολη δυνατότητα να μετατρέψει την κριτική σε προσωπικό προπηλακισμό.

Και αυτό συμβαίνει με τον Αργυρόπουλο, με τον Θανάση Τσώμο και με όποιον άλλον τολμήσει να επιμείνει σε μια διαφορετική θέση.

Έτσι, μοιραία, η ανωνυμία γίνεται σχεδόν μονόδρομος.

Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος δρόμος: το σταθερό ψευδώνυμο. «avandi», «ετεροδημότης», "Φιλοδημος"«Διογένης», «φιλελεύθερος», «G» κ.λπ.

Εκεί υπάρχει μια συγκεκριμένη γραφή. Δεν ξέρεις απαραίτητα το πρόσωπο, μπορείς όμως να αναγνωρίσεις έναν τρόπο σκέψης, ένα μοτίβο επιχειρημάτων, μια συνέπεια στις θέσεις. Και αυτό έχει μεγαλύτερη αξία από την απλή αποκάλυψη ενός ονόματος.

Αντίθετα, οι ανώνυμοι που επιτίθενται κατά ριπάς, πάντα με τον ίδιο τρόπο, χωρίς επιχείρημα και χωρίς διάθεση διαλόγου, είναι ίσως ό,τι χειρότερο για τον δημόσιο λόγο. Εξαιρώ, βέβαια, το ευφυές χιούμορ.
Τελικά, όλα συγκλίνουν στα τοπικά κοινά. Εκεί όμως, ανάλογα με την κατηγορία της γραφής, υπάρχει και διαφορετική αξία.

Η υπογραφή δεν προσθέτει κύρος σε ένα αδύναμο επιχείρημα, όπως και η ανωνυμία δεν αφαιρεί την αξία από ένα λογικό επιχείρημα.
Και ειδικά απέναντι στην τυχόν αλαζονεία της εξουσίας, η απλή επίθεση —επώνυμη ή ανώνυμη— δεν αρκεί.

Η τυχόν αλαζονεία της εξουσίας δεν αντιμετωπίζεται με απλοϊκό λόγο, αλλά με καθαρή σκέψη και τεκμηριωμένο επιχείρημα· γιατί απέναντι στην ισχύ, η σοβαρότερη αντίσταση είναι να μην εγκαταλείπεις τη λογική.

Γιατί τελικά, στα τοπικά κοινά, το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος μιλά, αλλά κυρίως τι λέει — και αν μπορεί να το στηρίξει.Το «τυχόν αλαζονεία» εδώ λειτουργεί πολύ καλά: αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο, αλλά ταυτόχρονα δεν χαρίζει τίποτα στην εξουσία.

Κρίτων