Η ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΝΑΙ ΦΥΣΙΚΗ.Η ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΛΕΙΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑ

Επιστολή αναγνώστη

Η ζωή είναι εγγενώς δύσκολη. Όταν, όμως, η δυσκολία αυτή μεταφέρεται στα κοινά του τόπου, τότε το πρόβλημα δεν αθροίζεται απλώς· πολλαπλασιάζεται.

Επί της ουσίας:
Ο Καλλικρατικός Δήμος της περιοχής μας αποτελεί προϊόν κεντρικής πολιτικής επιλογής και όχι έκφραση των ίδιων των δημοτών, μέσω μιας διαδικασίας τοπικής δημοκρατικής νομιμοποίησης, όπως θα ήταν ένα δημοψήφισμα.

Έτσι δημιουργήθηκε η δήθεν «οικονομία κλίμακος» — τύπου ολιστικού αποχετευτικού σχεδιασμού — η οποία, αντί να συνθέσει δημιουργικά τις ιδιαιτερότητες των επιμέρους περιοχών, μετέφερε όλες τις αντιθέσεις και τις διαφορετικές ανάγκες τους σε ένα συγκεντρωτικό σχήμα, κατά βάση αναποτελεσματικό.

Ας εξηγηθούμε:
Πώς μπορεί η διαλεκτική για ένα τουριστικό προϊόν έντασης κεφαλαίου — βλέπε, ενδεικτικώς, Μήτσης — να συμπεριλάβει με τα ίδια μέτρα και σταθμά τον αγροτικό τομέα; Και πώς μπορεί η βιοτεχνική και μεταποιητική δραστηριότητα να συνυπολογισθεί χωρίς ουσιαστική διαφοροποίηση με τη θαλάσσια ζώνη παραθερισμού;

Έχουμε, λοιπόν, διαφορετικές πραγματικότητες, διαφορετικές ανάγκες και, κατ’ επέκταση, διαφορετικές πολιτικές. Η προσπάθεια να χωρέσουν όλες σε ένα ενιαίο διοικητικό καλούπι παράγει όχι σύνθεση, αλλά σύγχυση· και τελικώς επιτείνει μια κατάσταση μη αναπτυξιακή για όλους.

Προσθετικώς σε αυτή την πραγματικότητα έρχεται η τοπική πολιτική κουλτούρα να διαβρώσει ακόμη περισσότερο όποια προοπτική υπάρχει.

Αυτό αποτυπώνεται, μεταξύ άλλων, στην εμμονή με την ονοματολογία, σαν αυτή από μόνη της να αποτελεί βελτιωτική πρόταση.
Πρόκειται, βεβαίως, για μια συναισθηματική πλασματικότητα. Διότι το πρόβλημα δεν είναι η αναζήτηση του «από μηχανής θεού», αλλά ολόκληρο το σκηνικό του θεάτρου.

Άθροισμα συσσωρευμένων προβλημάτων δεν λύνεται από κάποιον σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αντιμετωπίζεται μόνον με σταθερό, διαχρονικό σχέδιο και με διαχειριστές που εξασφαλίζουν συνέχεια και συνέπεια.

Ένα έργο, για παράδειγμα, δεν διακόπτεται στην πορεία του επειδή προτείνεται, εκ των υστέρων, κάτι τελείως διαφορετικό. Ούτε ξεκινά ένα συγκοινωνιακό έργο λειψό, επειδή υπάρχει η πίεση ότι διαφορετικά θα απενταχθεί η πίστωση. Πρόκειται για επιχείρημα πράγματι αξιοθαύμαστο — αν όχι απολύτως προσχηματικό.

Άρα, πρωτίστως, η κριτική και η πρόταση οφείλουν να κινούνται στο πεδίο της εφαρμόσιμης πολιτικής και στον ενεστώτα χρόνο· όχι στη φαντασιακή υπόθεση του ποιος αυτοπροτείνεται και ποιος, υποτίθεται, θα έχει αύριο την ζητούμενη απόδοση.
Για την πόλη των Καμένων Βούρλων, ως ξεχωριστή δυναμική και ως κεφάλαιο του Δήμου, το ελάχιστο που δικαιούται να προσδοκά ένας λογικός δημότης είναι η συνεπής και συνεχής ανάπτυξη του τουριστικού προϊόντος.

Αυτό δεν γίνεται με μέτρα και σταθμά χωριού. Ούτε με έναν «ανένδοτο» εναντίον μιας — πιθανώς χειρίστης — διοίκησης του Δήμου.
Γίνεται με σχέδιο, συνέχεια, θεσμική σοβαρότητα και αναγνώριση της διαφορετικότητας των τοπικών οικονομιών.

Ο ΣΕΔ αποτελεί, υπό αυτή την έννοια, ένα πρότυπο δείγμα του πώς μπορεί να υπάρξει αντίθεση ή συναίνεση με νόμιμο και θεσμικό τρόπο. Η διαφωνία δεν ακυρώνει τη συνύπαρξη· αντιθέτως, όταν είναι θεσμικά οργανωμένη, μπορεί να αποτελέσει μέρος της ίδιας της λύσης.

Όλα τα άλλα — ακόμη και αυτό που διαβάζετε — είναι μόνο σκέψεις.

ΚΡΙΤΩΝ