Ένας Δήμος μόνιμα στον 'αυτόματο πιλότο'

Επιστολή αναγνώστη

Είμαστε πλέον στην περίοδο όπου ο Δήμος Καμένων Βούρλων, από τον Άγιο Κωνσταντίνο έως τον Μώλο, θα έπρεπε να χτυπά στον παλμό της ανάπτυξης, της φιλοξενίας και της απόλυτης οργανωτικής ετοιμότητας. Αντί γι’ αυτό, οι μόνιμοι κάτοικοι, οι επαγγελματίες και οι χιλιάδες παραθεριστές που επιλέγουν την περιοχή βρίσκονται αντιμέτωποι με μια πρωτοφανή εικόνα εγκατάλειψης.

Όταν ο πληθυσμός του δήμου πολλαπλασιάζεται λόγω των τουριστών και των ιδιοκτητών εξοχικών κατοικιών, οι ανάγκες διογκώνονται. Η διαχείριση των απορριμμάτων, η επάρκεια του νερού, η οδική ασφάλεια και η προστασία του περιβάλλοντος απαιτούν έναν δήμαρχο παρόντα, στην πρώτη γραμμή της μάχης. Αντίθετα, η τοπική κοινωνία εισπράττει μια προκλητική απουσία. Μια απουσία που δεν είναι απλώς φυσική –λόγω διακοπών στην καρδιά της σεζόν– αλλά βαθιά διοικητική, πολιτική και ουσιαστική.

Ας μην γελιόμαστε, όμως. Η φυσική απουσία του δημάρχου λόγω διακοπών είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα. Ο Δήμος Καμένων Βούρλων βρίσκεται μόνιμα στον «αυτόματο πιλότο», είτε ο δήμαρχος λείπει είτε βρίσκεται στο γραφείο του. Η φυσική του παρουσία δεν άλλαξε ποτέ την τραγική πραγματικότητα, καθώς η παρούσα δημοτική αρχή έχει αποδείξει στην πράξη ότι είναι παντελώς ανίκανη να παράξει ουσιαστικό έργο για τον τόπο. Η αδράνεια και το τέλμα δεν είναι θέμα συγκυρίας ή έλλειψης χρόνου· είναι δομική αδυναμία διαχείρισης και πλήρης έλλειψη σχεδιασμού.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η ολοκληρωτική μετατόπιση των προτεραιοτήτων. Η θέση του δημάρχου δεν αντιμετωπίζεται ως πεδίο προσφοράς και επίλυσης των προβλημάτων του πολίτη, αλλά ως ένα προσωρινό «σκαλοπάτι» για την προσωπική πολιτική ανέλιξη και τη δημιουργία κομματικών ισορροπιών εκτός των συνόρων του δήμου.

Ζούμε στην εποχή της απόλυτης επικοινωνιακής ψευδαίσθησης. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατακλύζονται από στημένες φωτογραφίες, δημόσιες σχέσεις και επιφανειακά ευφυολογήματα, την ίδια ώρα που η καθημερινότητα των πολιτών υποβαθμίζεται ραγδαία. Ο δήμαρχος αποδεικνύεται «πολύ λίγος» για τις πραγματικές ανάγκες του τόπου, καθώς επιλέγει συνειδητά να ασχολείται αποκλειστικά με την προσωπική του εικόνα, αφήνοντας τα μεγάλα, «αόρατα» και δύσκολα έργα στην τύχη τους.

Αντί για επικοινωνιακά τεχνάσματα, ένας ικανός δήμαρχος οφείλει να ελέγχει καθημερινά τους εξής κρίσιμους τομείς, τους οποίους η παρούσα διοίκηση αφήνει στο έλεος της μοίρας τους:
-Έγκαιρη πρόσληψη εποχικού προσωπικού καθαριότητας και αυστηρός προγραμματισμός για την αποφυγή ξεχειλισμένων κάδων.
-Διαρκής λειτουργία των καδοπλυντηρίων στις τουριστικές ζώνες για την εξάλειψη της δυσοσμίας και των εστιών μόλυνσης.
-Καθημερινός τεχνικός έλεγχος στις εγκαταστάσεις λυμάτων για την αποτροπή υπερφόρτωσης και θαλάσσιας ρύπανσης.
-Αυστηροί έλεγχοι για τη διατήρηση ελεύθερου διαδρόμου από τραπεζοκαθίσματα στη Γερασίμου Βασιλειάδη.
-Άμεση επαναδιαγράμμιση με ανακλαστική μπογιά και ενίσχυση του φωτισμού LED σε όλα τα επικίνδυνα σημεία.
- Τακτικές δειγματοληψίες στις παραλίες (π.χ. παραλία ΕΟΤ) και άμεση, δημόσια ανάρτηση των μικροβιολογικών μετρήσεων.
- Καθημερινή επιθεώρηση ώστε οι υποδομές πρόσβασης των ΑμεΑ στη θάλασσα να παραμένουν λειτουργικές.
- Φυσική παρουσία του δημάρχου στους δρόμους και τις γειτονιές για την άμεση καταγραφή και επίλυση των προβλημάτων.

Η λίστα της ανικανότητας και της αδιαφορίας αποτυπώνεται ανάγλυφα στον γεωγραφικό χάρτη του δήμου. Η συλλογή και συγκομιδή των απορριμμάτων αποτελεί το πιο τρανταχτό παράδειγμα διοικητικής κατάρρευσης. Αντί για έναν συγκροτημένο σχεδιασμό που θα προέβλεπε πύκνωση των δρομολογίων λόγω του τριπλασιασμού του πληθυσμού, οι κάδοι στις κεντρικές οδούς και τις παραλίες μετατρέπονται σε μικρές χωματερές. Η αδυναμία διαχείρισης του στόλου των απορριμματοφόρων εκθέτουν την πόλη στους επισκέπτες της.

Την ίδια ώρα το παραλιακό μέτωπο των Καμένων Βούρλων πνίγονται από την άναρχη ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων πάνω στο κύμα, αποκλείοντας την ελεύθερη μετακίνηση.

Ο Δήμος Καμένων Βούρλων διαθέτει έναν ανεκτίμητο φυσικό και ιαματικό πλούτο, ο οποίος αντί να αξιοποιείται μαραζώνει εξαιτίας μιας διοίκησης που ενδιαφέρεται μόνο για τη «βιτρίνα».

Η ανοχή της τοπικής κοινωνίας απέναντι στην πολιτική λιποταξία και την αδιαφορία έχει εξαντληθεί. Οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη από έναν δήμαρχο-μάνατζερ του εαυτού του, αλλά από έναν πρώτο πολίτη που θα βρίσκεται στο δημαρχείο και στους δρόμους από νωρίς το πρωί, που θα συγκρούεται με τα κακώς κείμενα και θα λογοδοτεί με έργα. Η αποδόμηση της επικοινωνιακής φούσκας έχει ήδη ξεκινήσει από την ίδια την πραγματικότητα, και αυτή η πραγματικότητα είναι ο χειρότερος κριτής για όσους έθεσαν την προσωπική τους ατζέντα πάνω από το μέλλον αυτού του τόπου.

Ο ΔΙΑΥΓΗΣ